Het leven zoals het is

Domme Belgen, stille Vlamingen en andere cultuurshocks

01.12.2011

Zomaar van de één op andere dag verhuizen. Verhuizen naar mijn Zuiderburen, naar het land – zo liet ik mij vertellen – waar heerlijke chocolade is, waar de inwoners dom zijn, waar de wegen slecht zijn, waar ze geen regering kunnen vormen. Ik kon het me nauwelijks realiseren, maar dit land zou mijn thuis gaan worden. Een thuis, een plek waar ik een kot zou krijgen, een plek waar ik jaren zou gaan studeren.

België mag dan misschien dichtbij Nederland liggen, maar vergis je niet. Belgen mogen dan misschien lijken op ‘Hollanders’, maar vergis je niet. Vlaams mag dan misschien lijken op het Hollandse Nederlands, maar vergis je niet. Ik vergiste me wel.

Natuurlijk had ik al wel wat gehoord over Belgen. Vooral uit grappen en moppen dacht ik wel geleerd te hebben, hoe ik mij zou aanpassen aan de Belgen. Vol bereidheid om te willen integreren, om te willen leren van Belgen te houden, verhuisde ik dus eind september 2011 naar het prachtige Leuven. 

Zonder me er bewust van te zijn rolde ik in een cultuur die zo anders bleek dan de cultuur in mijn vaderland. Ik maakte kennis met mensen die er hetzelfde uitzagen, maar een totaal andere mentaliteit bleken te hebben. Alles gebeurde rustig aan. Niemand leek zich te bekommeren om tijdsschema’s en planningen. Er werd gewoon rustig geleefd, rustig genoten van het moment. Kom je een kwartier te laat? ‘Geen probleem, fijn dat je er bent.’ Wij zouden het ‘lui’ noemen, hier noemen ze het gewoon ‘ontspannen’.

Alles is hier anders! Zo kan je hier fietsen en opeens in een diepe kuil in de weg vallen. Zo kan je hier met groen licht een kruising oversteken en aangereden worden. Zo kan je hier op een fietspad rijden dat na een paar meter verdwenen is. Zo kan je hier in een prop volle bus zitten zonder dat je het idee hebt dat er mensen in de bus zitten. Zo kan je hier niet pinnen maar alleen met bancontact betalen. Zo kan je hier uren in de trein zitten zonder dat iemand een woord tegen je zegt. Zo kan je hier uren in de rij moeten staan voor een campuskaart, gewoon omdat er geen extra loket open gaat. En wat doen Vlamingen dan? Ze blijven rustig, stil en vredig wachten!

Ik kijk mijn ogen uit hier in Vlaanderen. Ik geniet van de cultuur, mensen, rust en mentaliteit. Ik kan nog heel wat van jullie leren. Jullie leren mij luisteren, vragen stellen, stil zitten, geïnteresseerd zijn (of op z’n minst doen alsof), nederig zijn, terughoudend zijn en de kat uit de boom kijken. Door jullie leer ik meer te zijn zoals Jezus wil dat ik zijn zal.

Bijna alles is hier anders! Maar wat ik zie, wat ik ook in Nederland zag, is de nood. De leegte onder de mensen. Het verlangen naar liefde, naar een luisterend oor. Ik hoop hoe dan ook een schakel te mogen zijn in Gods plan om alle Vlamingen te bereiken met Zijn boodschap van redding, vrede en hoop. Want God is de koning van België. Ik vind het prachtig om te zien hoe God hier ook aan het werk is, hoe God hier ook geëerd en aanbeden wordt. Ik geloof dat onze God wil dat we een open houding hebben naar elkaar. Dat Nederlanders en Belgen onbevooroordeeld naar elkaar zullen luisteren en om elkaar zullen geven. Gewoon, omdat Hij wil dat wij worden zoals Hem.

Ik vind het een voorrecht om hier te mogen zijn en hoop nog veel van jullie te leren.

Bookmark and Share

script loaded from: /uploads/tx_lumophpinclude/fb_comments.txt

FB like php

Plugin: Auteur info

Info Auteur

Avatar

Joëlle Den Hertog

Beroep:
Student

Woonplaats:
Heverlee

Bio: Joëlle houdt van God en van Belgen. Ze hoopt een schakel te zijn in Gods plan om Vlaanderen hoop en liefde te bieden.

Lijst Artikels

(copy 1)