Het leven zoals het is

Jong en kanker: Joris' verhaal

01.05.2012

Het zal je maar overkomen. Jong en als man gediagnoseerd worden met kanker. Ik ontmoet Joris. Hij vertelt moedig en open op zijn strijd met deze ziekte. Wat doet dit met je lichaam? Wat doet dit met je geloof in God? Wat doet dit met je mannelijkheid? Het 3-delige verhaal van Joris waarbij hij stap voor stap zijn ervaring beschrijft. Een indrukwekkende getuigenis van een moedige man. 

Niets aan de hand? 

Al een tijdje had ik last van buikpijn als ik door mijn knieën ging om iets op te rapen of als ik in de auto sprong. Dit was met periodes, dus ik lag er niet echt van wakker. Op een gegeven moment moest ik voor een verkoudheid of documenten bij de dokter zijn en vroeg ik ook eens om deze zaak eens te bekijken. Na op mijn hand te blazen werd er niet meteen iets eigenaardigs gevonden. Geen stress! 

Met momenten had ik meer last, maar ik merkte dat afhankelijk van welke broek ik droeg ik meer of minder last had. Een weekje voor tentenkamp, gingen we met wat vrienden indoor snowboarden en was ik bezig om mijn kunstjestechnieken te verbeteren tot ik een slechte val maakte met als gevolg dat mijn schouder uit de kom was gegaan. De maandag erop ging ik meteen naar de dokter voor controle. Toen het mijn beurt was, schoot het me te binnen dat de pijn in mijn buik toch wel meer opdook en vroeg de dokter om raad. De dokter stuurde mij naar het ziekenhuis om foto’s te nemen van mijn schouder en ook voor een echografie van mijn teelballen. Deze resultaten zouden de volgende dag gekend zijn. 

Ondertussen kreeg ik voor mijn schouder een verband die het wat draaglijker maakte. Ik kreeg nieuws dat er iets zichtbaar was aan een teelbal, dus moest ik een afspraak maken met een uroloog. Deze was met vakantie dus het duurde nog even voor ik een afspraak vast kreeg.

 

Donderdag 12/8: van kwaad naar erger 

Nog 2 dagen en ik vertrek 2 weken op tentenkamp, leven op den buiten met goede vrienden, God zoeken in de openlucht, rond het kampvuur zitten en veel plezier maken. Daarnaast zou ik nog 10ers de weg naar God laten zien. Die donderdag had ik eigenlijk heel de dag last van lichte buikpijn, maar door de stress van het moment stond ik niet meer stil bij de gevolgen. Ik maakte mij er ook niet druk om wat de gevolgen zouden zijn, want ik leefde immers gezond! Toch?

 

Vrijdag 13/8 - Spoed is goed 

Ik had thuis laten vallen dat ik de vorige dag een hele dag last van mijn buik had. Mijn moeder moest die ochtend naar onze huisdokter en ze vertelde dat ze het bij de dokter nog even zou aanhalen. Ik was op weg naar mijn werk en ik kreeg telefoon van mijn moeder die bij de dokter zat. Ik moest meteen terugkeren en mijn vader oppikken zodat ik naar een uroloog kon gaan. De huisarts had meteen naar zijn collega gebeld dat ik dringend moest langskomen. Zou het serieus zijn? 

Omstreeks half 10 stond ik bij een uroloog tegen mijn zin, want ik had nog enkele zaken af te werken op het werk. Daar kreeg ik opnieuw een echografie, waarbij de dokter simpel weg vertelt dat hij een kijkoperatie wil doen om te kijken of hetgeen wat hij zag, goed- of kwaadaardig was. De dokter wou die kijkoperatie al laten doorgaan op woensdag 17 augustus. Wat?! Tijdens tentenkamp! Ik kon hier niet mee akkoord gaan, want het kamp begon al op zaterdag. Kon die kijkoperatie niet worden verschoven tot na het kamp? De dokter ging hier niet mee akkoord en had me toch een beetje aan het twijfelen gebracht. Is this really happening? En wat met mijn werk? En mijn vakantie? 

De uroloog wist nog erbij te vertellen dat als het goedaardig was, er geen probleem was. Indien het kwaadaardig was, zou er een testikel verwijderd worden. Een testikel? Echt? Dan zitten ze toch aan je mannelijkheid. En ik ben hier best zuinig op want samen met mijn broer ben ik de enige die onze familienaam kan verder zetten. Kijkoperatie, no way. Ik ga eerst op kamp! 

Als ik op kamp ga, dan word ik zeker gedragen door God omdat ik in Zijn bescherming sta en dat niets mij kan neerhalen. De dokter wist me te vertellen dat dit serieus was en dat hij het niet goed zou vinden om nog te wachten tot na het kamp. Ik bleef toch wat aandringen dat ik nodig op kamp moest, mijn verantwoordelijkheden lagen daar, en God zou er wel voor zorgen dat ik kon gaan. 

 

Ik neem het niet serieus?!

Op een gegeven moment zei de dokter dat ik het precies niet echt serieus nam, maar ik wist op wie ik kon vertrouwen! Ik had een zekerheid, vanwaar ze kwam weet ik niet, maar ik was echt rustig over dit hele gebeuren. Ik had de instelling dat mijn hele leven aan God toe behoort. Mijn tijd, mijn geld, mijn energie maar ook mijn lichaam. Nadat ik buiten kwam, begon ik wel te beseffen dat ik enkele mensen hiervan op de hoogte moest brengen. 

Vervelend, want over dit praat je niet elke dag. Ook hoefde niet heel de wereld te weten dat er een kans bestond dat ik een testikel zou kwijtraken. Ik had beslist om het niet aan de grote klok te hangen en enkel mijn broer en zussen en mijn beste vrienden in te lichten. Als ik het mij nog goed herinner, heb ik het wel die avond met God besproken. Ik was vol vertrouwen en kon niet geloven dat het flink zou misgaan.

 

Een excuus voor de buitenwereld 

Voor de buitenwereld had ik een mooi excuus, want mijn arm was uit de kom gegaan en ik was hier nog niet goed van hersteld. Op woensdagochtend ben ik toch naar het ziekenhuis gegaan, zodat dit zo snel als mogelijk achter de rug zou zijn. Ik kon toen nog steeds lachen, en maakte mopjes met mijn familie over mogelijke (of juist onmogelijke) gevolgen. Eéntje was bijvoorbeeld of mijn stem vrouwelijk zou klinken. 

Na de operatie zou ik nog naar het kamp gaan, want ik zou mij toch maar thuis zitten vervelen. Het omgekeerde bleek waar te zijn, want ze hadden ter hoogte van mijn lies gesneden en dit zorgde ervoor dat ik bijna niet meer kon stappen. Bij het ontwaken heb ik minstens een halve dag gewacht om te controleren of het goed- of kwaadaardig was omdat ik de teleurstelling misschien niet goed zou opnemen. Dit was een geestelijk gevecht, maar hierin wist ik dat ik op God mocht vertrouwen. Het verdikt was niet wat ik gehoopt had...

Lees binnenkort het vervolg op breeze.be. 

Bookmark and Share

script loaded from: /uploads/tx_lumophpinclude/fb_comments.txt

FB like php

Plugin: Auteur info

Info Auteur

Avatar

Uriel Denivelle

Beroep:
Breeze.be onveilig maken.

Woonplaats:
Veltem

Bio: Een hart voor jongeren, Jezus en andere culturen.

Lijst Artikels

(copy 1)