Op 18 maart 2010 stond Underoath in de VK in Brussel. Underoath is een van de grootste metalcorebands ter wereld. In 2009 wonnen ze een Grammy Award voor hun laatste Lost in the Sound of Separation, het album dat op nummer 8 binnenkwam in de Amerikaanse Billboard 200 lijst. Breeze was erbij en sprak een paar uur voor het optreden met drummer Aaron Gillespie, het enige bandlid dat bij alle cd's betrokken was en diegene die samen met de zanger de teksten schrijft.
Breeze: Jullie zijn niet voor het eerst in België? Hoe is jullie ervaring tot nu toe?
Aaron Gillespie: Vorig jaar stonden we op Groezrock. Het was een van mijn favoriete optredens ooit. Het publiek was fantastisch. Ik zie uit naar het optreden vanavond. Ik vind het spijtig dat we zo snel na het optreden alweer weg moeten. We reizen vanavond nog naar Berlijn.
B: De meeste bands hebben na een paar cd's moeite om origineel te blijven. Dat lukt jullie blijkbaar wel, want zowel Define the Great Line als Lost in the Sound of Separation scoren internationaal heel goed. Wat is jullie succesformule?
Aaron: Bedankt. Euhm, goh, ik denk niet echt dat we een succesformule hebben. We spelen gewoon muziek die we zelf leuk vinden. We proberen muziek te schrijven die eerlijk is, die echt is, die het waard is om te schrijven. Dat is het eigenlijk zowat. Het is ook niet ons doel om "succesvol" te zijn. We willen gewoon leuke muziek schrijven.
B: Jullie worden vaak als "christelijke band" geïntroduceerd. Andere "christelijke bands" voelen zich daar ongemakkelijk bij. Hoe ervaren jullie dit?
Aaron: Kijk, in het christendom zijn veel slechte dingen gebeurd en ik begrijp dat veel nieuwe bands zich liever niet het label "christelijk" krijgen, maar ik ben trots dat ik dat label kan dragen. Ik heb het gevoel dat we eerlijk zijn tegen mensen, dat we echt zijn. Ik weet niet hoe onze fans dat precies ervaren, maar we krijgen er niet echt veel kritiek over, dus ik denk dat ze het wel ok vinden.
B: In 2006 maakten jullie als band een moeilijke tijd mee. Jullie vriendschap verliep zo moeilijk dat jullie zelfs de Warped Tour ervoor onderbraken, maar jullie zijn er door gekomen. Kunnen wij advies van jullie krijgen?
Aaron: In een band zitten lijkt vaak heel erg op getrouwd zijn. Ben je getrouwd? Wel, dan zul je weten dat het werk vraagt. Het is niet altijd het leukste wat bestaat, soms is het hard. Soms hou je niet van wat de persoon aan het doen is, maar je houdt van hen, dus ga je verder. We hebben er helemaal geen spijt van dat we die tour onderbraken. Het was iets wat we moesten doen.
B: Wat kies je: holy, radical of persistent? En waarom?
Aaron: Persistence. Dat is het moeilijkste. Doorzetten is sowieso al moeilijk, maar ik heb de indruk dat het nog moeilijker is als het op geloof aankomt.
B: Hoe is het leven op de tourbus?
Aaron: In Europa ongelofelijk saai. De reizen duren hier zo lang. Er zijn ook zoveel wetten: jullie hebben veel snelheidsbeperkingen, buschauffeurs moeten om de drie uur rusten ... Het is dus erg saai. We hangen gewoon wat rond.
B: Wat doen jullie dan?
Aaron: We bekijken héél veel films. Onze bus heeft een database van 800 films. We bekijken ook veel tv-series. Ik vind The Office, The Simpsons en Family Guy echt leuk. Ik ben Moby Dick aan het lezen, kwestie van mijn klassiekers wat op te frissen. Ik las onlangs Crazy Love van Francis Chan. Geweldig boek. Ik hou ook van de boeken van Rob Bell.
B: Jullie zijn constant onderweg. Hoe nemen jullie tijd om met God bezig te zijn?
Aaron: Ik ben voortdurend met hem bezig. Ik denk constant aan hem: 's nachts in bed, we bidden voor we op het podium stappen ... Soms ervaar ik God echter helemaal niet. Ik heb net een heel zware week achter de rug. De zwaarste week van mijn leven eigenlijk. Het gaat eigenlijk heel slecht met me. Ik voel me angstig. Ik ben bang om naar Europa te komen. Ik maak me voortdurend zorgen dat ik ziek zal worden, terwijl ik ver weg van mijn familie ben. Gek eigenlijk, want ik kan in dat geval gewoon naar het ziekenhuis gaan en alles komt wel in orde. Ik maak me gewoon zorgen en die zorgen komen niet van God. Dat weet ik zeker. Het creëert egoïsme in mij. Ik maak me voortdurend zorgen over mezelf.
B: Ga je daar dan in de band mee om?
Aaron (met trillende stem): Het heeft een invloed op elk aspect van mijn leven op dit moment, dus ook op de band. Ik heb veel dingen gedaan waar ik niet trots op ben. In Nederland ging ik twee keer naar het ziekenhuis omdat ik bang was dat er wat aan de hand was. Er was helemaal niets verkeerd met me. Dit komt echt niet van God.
B: Hoe zullen jullie Pasen vieren ver weg van huis? Jullie zitten in Italië op dat moment.
Aaron: We zullen wat bidden, "gelukkig Pasen" tegen elkaar zeggen en dat zal het zowat zijn. Misschien doen we nog wel wat bijzonders, maar daar hebben we nog niet over nagedacht. Het is moeilijk om echt te vieren als je zover van huis bent.
B: Wie zal de paaseitjes versieren?
Aaron: Niemand, denk ik. Daar denken we helemaal niet aan.
B: Dan hebben wij de oplossing. (Breeze geeft zes plastieken eitjes met verf om te beschilderen.)
Aaron: Waw, geweldig. Enorm bedankt. Ik stel het echt op prijs.
B: Veel plezier straks en we zullen voor je angst bidden.
Interview door: Job (review van het optreden volgt later)
