Green Day in een uitverkocht Sportpaleis, ik was zeer benieuwd en ben zeker niet teleurgesteld geweest! Het was muzikaal een erg strak optreden dat zeer goed in elkaar zat en zo goed als zonder fout gebracht werd.Green Day zet een sociale kritiek neer die zeer duidelijk doorklinkt in hun laatste twee albums ('American Idiot' en '21st Century Breakdown'). De band heeft vooral nummers uit die twee albums gebracht, maar er was genoeg ouder materiaal aanwezig om het een interessante set te maken.
Show
Van de eerste noten was al duidelijk dat het bij de mannen van Green Day voor een groot deel om de show gaat. Bij het begin van '21st Century Breakdown' kwam er al direct vuurwerk aan te pas, en de toon was gezet. Zo waren er ook enorme vlammenwerpers en ontploffingen aanwezig bij een aantal nummers. De grote schermen op de achtergrond gaven ook een reeks mooie animaties weer, gaande van een skyline in het begin van de show en stapels televisies tot enorme bommenwerpers bij 'Holiday'.
Ook liet Billy Joe Armstrong zien het publiek uitstekend op zijn hand te krijgen door er regelmatig wat mee te dollen. Zo speelde hij verschillende keren dirigent terwijl hij het publiek 'Eine kleine Nachtmusik' van Mozart liet zingen, en liet hij verschillende mensen op het podium komen. Eén van deze mensen was een tienerjongen die gevraagd werd door Armstrong of hij de lyrics van 'Longview' kende, wat wel heel duidelijk het geval was: in plaats van een klein stukje mee te zingen, mocht hij het hele nummer zingen. Dit deed hij opmerkelijk goed: publiek laten meebrullen, zelfverzekerd over het podium lopen en dit alles bovendien met een zeer goede stem, doe het maar eens voor twintigduizend man... Armstrong noemde hem dan ook "the best singer we've ever had".
Ook spelletjes als het afschieten van T-shirts met een luchtdrukkanon en een dronken konijn in het begin van de show waren van de partij. Het nummer 'King For A Day' werd traditioneel gebracht met een foute verkleedpartij en een medley met onder andere 'Shout' en 'Stand By Me', erg leuk!!
Rust
Het concert bestond evenwel niet volledig uit lolmakerij, er waren ook een aantal rustpunten die er zeker mochten zijn. Boulevard of Broken Dreams (bijna volledig meegezongen door het publiek) was subliem en het slot van de show werd gebracht door enkel Billy Joe Armstrong op akoestische gitaar: '21 Guns', 'Wake Me Up When September Ends' en 'Good Riddance': prachtig gedaan.
Dubbel
Wat mij erg opviel was het dubbele karakter van Green Day. Aan de ene kant straalt het drietal een nogal ruwe punksfeer uit, en dat is voor een deel ook waar ze op mikken, maar dat beeld wordt door een aantal zaken tegengesproken, wat de band ook wel interessant maakt. Ten eerste zegt een uitverkocht Sportpaleis voor mij gewoon niet 'punk'. Verder werd deze dualiteit ook heel duidelijk in de bizarre scene waar een wel heel jong mannetje (zeven jaar) op podium werd geroepen bij 'East Jesus Nowhere' (met de woorden "I need someone to save me, a fresh one"). Aanvankelijk was Armstrong erg vriendelijk en geduldig met het jongetje, maar bij het wegsturen zei hij opeens: "Go away, go home! This a rock concert, it's not school!".
Het heel gevarieerde publiek was ook best treffend om te zien: van stoere punkers tot vaders van middelbare leeftijd met hun zonen van 20 (waarbij de vaders soms nog enthousiaster waren dan de zoons)
Besluit
Een erg sterk optreden, met veel show, afgewisseld met intieme momenten en lolmakerij. Kortom, zeker en vast de moeite om te zien! Green Day is een band die mij ten eerste muzikaal best wel kan bekoren, maar ook hun lyrics tonen dat ze durven nadenken, en vaak gegronde kritiek op de maatschappij geven. Ook al ben ik het niet altijd eens met alles wat ze zingen, respect daarvoor! Zeker de moeite dus.
Gezien op 17/10 in het Sportpaleis
