Gezien op 18/03/2010 in VK Brussel.
Op 18 maart stond Underoath in de VK in Brussel. Wij waren erbij en genoten met volle teugen van de heerlijke smaak.
Campus
De mannen van Campus, uit Tessenderlo, openden de avond. Ongeveer een jaar geleden zagen we ze ook al in het voorprogramma van The Spirit That Guides Us en opnieuw hadden we dezelfde opmerkingen: veel potentieel, maar het wordt snel eentonig. Ik vind het heel moeilijk om precies te zeggen waaraan dat precies ligt. Enerzijds krijg je na drie nummers al snel déjà vu's (of eerder: "déjà entendu's"). Anderzijds weet hun live-act niet te overtuigen. Als ik hun nummers opnieuw beluister op hun myspace, dan vraag ik me opnieuw af of ik nu zo slecht heb geluisterd, want hun studio-muziek laat toch wel een zekere creativiteit zien. Dat Campus veel potentieel heeft, wordt onder andere beloond met de indrukwekkende lijst van bands waarmee ze al hebben mogen spelen, maar wij hopen dat hun live-act mag groeien. Heel veel potentieel hebben is leuk, maar het moet er ook eens uit komen.
Architects
Ik kende Architects niet goed voor ik wist dat zij Underoath zouden ondersteunen. In de weken voor de show had ik een album aangeschaft en ik was erg onder de indruk van de energie bij de band. Het contrast met Campus was nogal groot.
Alle nummers kwamen van hun laatste album Hollow Crown. Ook de titeltrack van dit album passeerde als voorlaatste nummer de revue. Best wel gedurfd, want het nummer bevat redelijk wat clean vocals. Ondanks de paar valse noten in het begin (vooral bij de lage tonen in de zanglijnen), herpakte de zanger zich snel en bracht hij het redelijk emotionele nummer overtuigend. Zeker het contrast met de energieke nummers die eraan vooraf gingen werd erg gesmaakt. Follow The Water was een mooie afsluiter voor de helaas nogal korte setlist.
Underoath
Dat Aaron Gillespie een moeilijke periode in zijn leven doormaakte - zoals hij ons meedeelde in het interview dat eerder op deze website verscheen - was in de verste verte niet zichtbaar in de live-show. Ik had Underoath nog niet gezien, maar ik had al gehoord over de brok energie die ik kon verwachten. Underoath heeft niet ontgoocheld. Enkel gitarist James Smith steekt wat af tegen de andere bandleden. Hij staat nogal stil. De vraag is of dit wat zegt over hem of over de bom die bij de andere bandleden ontploft van zodra de eerste noot gespeeld wordt.
Omschrijven wat een optreden van Underoath inhoudt, is net zo moeilijk als omschrijven hoe je je voelt: eigenlijk onmogelijk, het is iets wat je moet ervaren. Visueel wordt je constant uitgedaagd en misschien zelfs oververzadigd, overal waar je kijkt is iets aan het gebeuren wat de moeite is. Zo ruilde Christopher Dudley zijn elektronica af en toe in voor extra slagwerk en ging Aaron Gillespie geregeld rechtstaand drummen (zonder daarbij kwaliteit te verliezen).
Maar ook muzikaal leverde Underoath een strakke set. Openbrekend met The Only Survivor Was Miraculously Unharmed werd duidelijk wat ze ons te bieden hadden; het publiek zou volledig weggeblazen worden. En dat was het geval. Van loeiharde nummers tot het bombastische Casting Such A Thin Shadow, we kregen waar voor ons geld. De setlist eindigde met The Blue Note en het was alsof Underoath daarmee duidelijk maakte: "vraag ons meer." Dat deed het publiek en dat beantwoordde Underoath ook met twee van hun meest bekende nummers: It's A Dangerous Business Walking Out Your Front Door en Writing On The Walls.
Het enige spijtige aan de avond vond ik het nogal gebrekkig afgestelde geluid. We stonden naast het mengpaneel, wat normaalgezien de beste plek moet zijn voor een goed geluid, maar ik vond het nogal tegenvallen. De verhouding tussen de verschillende instrumenten kon beter. Desondanks toch een zeer geslaagde avond.
Sinds het interview heeft Aaron Gillespie intussen aangekondigd dat hij Underoath zal verlaten, wat extra gewicht aan ons interview geeft.
